Boeiend familieconcert Cecilia met verteller


Artikel uit De Twentsche Courant Tubantia van 16-10-2006


Hof ‘88 (kapel), Almelo, zondagmiddag. Koninklijk Symphonie Orkest Cecilia (o.l.v. Daan Hillen), m.m.v. leden van Twents Symfonie Orkest en Wim ‘Werder’ Wolbrink (verteller). Programma: Sneeuwwitje, Roodkapje en het standvastige tinnen soldaatje.

Er was eens... een 143 jarig symfonie-orkest. Hopelijk zal het hier bedoelde koninklijk orkest ’Cecilia’ nog lang leven, maar om een programma rond sprookjes uit te kunnen voeren, moest wel de hulp worden ingeroepen van remplaçanten en leden van een ander orkest.
Verhalenverteller Wim Wolbrink boeide van meet af aan zijn publiek met het leggen van een link tussen het sprookje en de muziek. Het orkest liet muziekfragmenten horen bij de desbetreffende scène uit het verhaal. Een beproefde methode die nog altijd ijzersterk werkt en bijna obligaat is bij familieconcerten, immers het blijft lastig om de jeugd de aandacht vast te laten houden. Zowel het toondicht over Sneeuwwitje als Roodkapje was gecomponeerd door Franz Bendel. Met name Sneeuwwitje bleek rijkelijk geïnstrumenteerd te zijn. Het orkest speelde doorgaans goed zuiver en synchroon. De totaalklank kwam overtuigend over.
Bij Roodkapje was er misschien nog meer sprake van Tonmalerei (een geweerschot door een paukenslag weergegeven en een letterlijke koekkoek- terts), maar dat maakte het luistergenot van dit in Nederland meest gewaardeerde sprookje er zeker niet minder op.
Na de pauze werden er geen fragmenten meer voorgespeeld maar begon het orkest gelijk te spelen, volgens het ‘Peter en de wolf’-model. Deze compositie naar het Andersen- sprookje van het standvastige tinnen soldaatje was ruim een eeuw recenter, al was dat aan het idioom niet echt te merken. Wolbrink werkte nu met een partituur, waarbij de timing van wezenlijk belang was. Dat schoenmakers zich bij hun leest dienen te houden, bleek uit een gezongen fragment (het Twiet-twiet-lied) dat met een enkel zanglesje tot een hoger niveau opgetild had kunnen worden. Net als bij de andere sprookjes viel ook hier een slachtoffer: Sneeuwwitjes stiefmoeder stierf, de wolf bij Roodkapje werd doodgeschoten en het tinnen soldaatje wachtte het lot van het omsmelten, maar de blijmoedige verteltrant van Wim Wolbrink en het fraaie spel van Cecilia deden eventuele droefenis snel vergeten.

Nu maar hopen dat Cecilia weldra versterkt zal worden met voldoende leden om zich vol zelfvertrouwen op te kunnen maken voor het 145-jarig bestaan, in 2008.

Koen Edeling


< terug


29.01.2013 - Secretariaat: Cees Laseurstraat 11, 7558 NE Hengelo. Tel.: 074-2772229; secretaris@ksocecilia.nl